Het zal wel iets met mijn leeftijd te maken hebben, maar de marketingactie van Converse geeft mij een vieze smaak in de mond. Ik was achttien toen Smells Like Teen Spirit uit de radio schalde. Een diehard -fan was ik niet, maar zoals bij zoveel mensen van die leeftijd raakte de muziek van Nirvana verweven met mijn eigen identiteit. Eenentwintig was ik toen Cobain zelfmoord pleegde - hij was verslaafd aan drugs en ziek. De zanger had het zeer moeilijk met de commerciële megastatus die Nirvana had verworven en verafschuwde zijn bestaan als "rockster". In dat licht is het onbegrijpelijk dat Converse Cobain net wil "eren" met een commerciële actie. Die actie is gebaseerd op de schoenen die de zanger droeg toen hij zelfmoord pleegde.

De campagne past in de honderdste verjaardag van Converse, nu een onderdeel van Nike en vooral bekend van de All Stars. Voor zijn verjaardag heeft Converse een campagne opgezet rond levende en dode iconen van de tegencultuur. Naast Cobain gebruikt Converse nog meer dode beroemdheden voor zijn campagne. Het heeft een voorkeur voor mensen die net zoals Cobain zelfmoord hebben gepleegd (Ian Curtis, Hunter S. Thompson), maar een overdosis drugs is ook goed (Sid Vicious). Controversieel is de campagne alleszins en dat was wellicht ook de bedoeling: de campagne haalt moeiteloos de media en de blogs. Nog vanuit marketingstandpunt is een interessante vraag: hoe lang moet iemand dood zijn voor je hem in een marketingcampagne kunt gebruiken zonder een lijkenpikker te zijn? In het geval van Cobain is dat moment nog duidelijk nog niet aangebroken, of heeft dat met mijn leeftijd te maken? De echo van een lied als "Rape me" ligt nog te vers in mijn geheugen.